Het is zo'n cliché, maar zoals zovaak met clichés is het waar. Het leven of een workin' mom is zwaar. Er zijn websites en boeken volgeschreven met het zware leven van werkende moeders. http://www.workingmom.com/ is zo'n voorbeeld hiervan.

 

Oké, laten we nu even heel eerlijk zijn: Het is niet altijd even relaxed om van huis naar het kinderdagverblijf, je werk, de bso, de voetbal, gym, de supermarkt en weer terug naar huis heen en weer te pendelen. Zo vergeet ik regelmatig te tanken, om dan vervolgens bij één van de laatste druppels benzine in mijn tank te denken: Shit, pinpas vergeten.

 

Zo had ik net na mijn verlof nogal last van gewenningsverschijnselen. Ik heb geen zware kwalen als geheugenverlies en tranen met tuiten gehad. Gelukkig niet. Maar toen ik net weer ging werken vergat ik mijn nieuwe pincode. Het was iets met 148 en daarvoor/ tussen/ achter stond een 0. Oké, je hebt een aantal pogingen, dus ik startte met de nul te verplaatsen van voor naar achter. Het lukte niet. Pas geblokkeerd. Dotje zat kou te lijden in de auto en ik stond zonder benzine, en met een geblokkeerde pinpas.

 

Op vrijdagen rust bij ons een vloek. Zo zaten we pas in de snijdende kou, terwijl ik om 07.40 uur met 100 km/uur naar huis scheurde. Het raam bleef open staan en wij waren inmiddels halverwege de route naar het kinderdagverblijf (kdv). Vloekend en tierend ben ik gekeerd om de rest van de dag thuis te werken.

 

Andere blunders op vrijdag: fles vergeten mee te geven; autopech; pincode kwijt; tijd vergeten; denken dat het zaterdag is en ga zo maar door.

Als de vrijdag voorbij is zijn we hier allemaal uitgeblust en gaan we geregeld zeer vroeg naar bed.

 

Dit geldt overigens niet alleen voor de vrijdag. Spitsuur is het ook op de andere dagen dat ik werk. Racen naar het kdv, naar het werk, om 16.55 uur de deur uitrennen om weer op tijd op het kdv te staan, eten koken, opruimen, badderen, tandenpoetsen, verhaaltje lezen, liedje zingen, en toen was er koffie.

 

Ik denk dat het voor alle werkende moeders heel herkenbaar is, dat je minstens 2x per dag de benen uit je lijf rent. Zeker moeders met een pittige baan - en dat zijn heust niet alleen de verpleegsters - die 's avonds redelijk uitgeteld zijn en dan nog een dagtaak op zich hebben wachten, zullen het beamen dat het best een sport is om alles op tijd en een beetje geregeld in bed te krijgen.  Ik heb het geluk dat mijn manneke en ik nogal van "het schema" zijn. Wij hebben Dotje vanaf dag 1 een schema gegeven. Oftewel, de kraamverzorgster riep wel 100x per dag dat RUST, REINHEID EN REGELMAAT het belangstrijkste in baby's leven was. Dat betekende een kraamtijd vol regeltjes - waar wij doodnerveus van werden - met weinig onverwacht bezoek en kroelmomenten, maar alles ging gepland. Slapen, voeden, verschonen. Alles ging op een bepaalde manier. En wij moesten vooral niet denken dat we daar vanaf mochten wijken. Zelfs de flesjes die je nodig hebt voor, tijdens en na het badderen lagen op een bepaalde volgorde en afstand van het aankleedkussen. Dit lijkt voor sommigen misschien ontzettend beklemmend, zo'n Clivia die heel de dag met de matteklopper achter je aanloopt, maar het resultaat mag er wezen. Dotje sliep met 5 of 6 weken al door, kan haar dagindeling dromen, is daardoor een heel rustig kindje dat het liefste in haar eigen bedje slaapt en niet in de box, de wipper, op de grond of bij de buurvrouw. Wij vinden: slapen doe je in bed, niet op de bank, de box of in mama's armen. Nee, slapen doe je in bed. Dotje is dus nooit aan 't zagen als ze naar bed moet. Ze sliep in het begin bijna 24 uur per dag en kan er nu, 10 maanden later, nog steeds wat van! Ze is relaxed, haar bed is haar beste vriend. Ze slaapt ook al sinds geboorte in een slaapzak en zonder slaapzak slaapt ze dus ook niet.

 

Wij zien het als voordeel dat Dotje zo'n automatisch programma heeft. Het is soms ook lastig, als dingen uitlopen of er ineens bezoek op de stoep staat. Desondanks proberen we het schema aan te houden zoals wij dat alledrie gewend zijn. Het werkt voor ons. Dotje is altijd en overal lief en zoet. Zit natuurlijk ook in het kind zelf. Maar ze heeft regelmaat. En dat werkt dus positief uit op de rest.

 

De werkdagen zijn dus hectisch, maar om er nou boeken vol van te schrijven lijkt me een beetje té. Normaal gesproken groei je er een beetje in. Ook ik moest wennen, maar tranen met tuiten op mijn eerste werkdag na het verlof... nee. Ik was blij dat ik weer even gewoon Faab kon zijn. Gewoon mezelf. Vrouw, collega, meisje. Niet mama. Niet de moeder van Dotje. De moeder die het gesprekje met de kassajuffrouw het hoogtepunt van de dag vond. De moeder die urenlang kon vertellen over een wandeling van 20 minuten. Ik was er behoorlijk klaar mee. Werken is goed voor je, ook als je moeder bent. Juist als je moeder bent. Het vrijwillig verkleinen van je wereld kan nooit goed zijn voor een mens. Maar goed, ieder z'n ding natuurlijk.

 

Eenmaal op kantoor - ik ben inmiddels office manager - lagen de zakdoeken klaar. Heel lief, maar eigenlijk wilde ik trakteren omdat ik weer terug was op de zaak. Na nog geen minuut was alles weer vertrouwd. De angst dat alles en iedereen veranderd was bleek totaal ongegrond te zijn. Alles was in die 4 maanden bij het oude gebleven en ik was blij. Heel blij. Back in business. Eerst ben ik begonnen met uitgebreid bijpraten met alle relaties die mij hadden gemist. Heerlijk!

 

Power to the workin' moms. Despite of all websites I only got 1 tip for y'all: Wees jezelf, doe wat je goed dunkt en volg je hart! Dan komt het allemaal wel goed. Zelfs met kapotte auto's, vergeten flessen en niet werkende pinpassen in je buurt!

Vroeger kon ik ze wel schieten. Kakelende moeders die het alleen maar over hun kids hadden. Ik kon het niet uitstaan dat de één  na de ander "zomaar" zwanger leek te worden en daar vervolgens zo easy over deed dat mijn bloed begon te koken.

 

Kinderen, zwanger, huis kopen, dikke auto, noem maar op. Ik vroeg me af of die mensen soms geen echt leven meer hadden. Ik werd zelf zwanger. Dolblij dat het na ruim 3 jaar dan toch gelukt was. Ik kreeg een miskraam. Ik werd weer zwanger. Daar was Dotje.

 

De roze wolk heb ik even gemist. Net als de oerkrachten tijdens de bevalling, trouwens.

Maar nu ik Mama van Dotje ben is de wereld toch heel anders. Dotje is mijn alles. Voorheen was mijn werk, mijn man, en de hond m'n alles, maar nu staan die allemaal op een tweede, derde, vierde plek. Dotje staat op één. Met stip bovenaan.

Ik ben trots op Dotje. Ze klapt, praat, zingt, staat, stapt, heeft luieruitslag, roept keihard DAA DAAAAAA als ze ergens vertrekt en slaapt als een roosje. Dotje is mijn Dotje. Dotje is mijn alles.

 

Overlopen van liefde noemen ze dat, al ervaar ik het meer als zijnde een soort pitbull met vlijmscherpe tanden.

 

Nu ik Mama van Dotje ben is de wereld heel anders. Het kan me nóg minder schelen wat anderen van me denken. Des te meer kan het me schelen wat ze van Dotje denken. Dotje is leuk en ik wil graag dat de hele wereld die mening deelt.

Misschien is het iets besmettelijks. Iets hormonaals? Je wilt het niet, maar doet het toch. Dat is vaak zo met hormonaal bepaalde dingen.

 

Ik vind het lastig soms, om Mama van Dotje te zijn. Maar Dotje is zo leuk, dat het veel goedmaakt. Meteen moedergevoelens? Hm, ik zei het wel: ik ben jouw mama, dotje. Maar voelen deed ik het pas veeeel later. Misschien tijd om de eeuwige romantische bevallingsverhalen en roze wolktheorieën maar eens op losse schroeven te zetten. Ik ben er klaar voor!

Terug. Veel te vertellen. Veel gebeurd. En mama.

Tis een dotje! En ik wil heel veel vertellen nu, maar ik heb geen tijd.

 

Sorry lieve mensen, ik was m'n wachtwoord kwijt, kon niet op de mail komen waar deze op geregistreerd stond en ga zo maar door. Maar goed, het is me gelukt. Ik kom heeeeel snel terug met veeeeel info!

Zwanger. Nog steeds gelukkig. Nu over de helft. Elke avond heel erg moe uit mijn werk - waar al 7 weken niks te doen valt vanwege een stilgevallen markt - en dan wacht er nog een hond, een huishouden en ergens later op de avond een man op mij.

 

Een man die heel erg zijn best doet. Niks te klagen. Wil alles van me overnemen en alles voor me doen, maar zo langzamerhand voel ik me meer een debiel dan zijn vrouw.

Oké, ik ben niet meer zo mobiel en oké, ik mag niet meer tillen. Ik moet rustiger aan doen want ik wind me op over vanalles en nog wat. Maar dat betekent nog niet dat ik één of andere mafkees ben die niet meer voor zichzelf kan denken. Dat ik bij elke stap die ik zet vastgehouden moet worden - figuurlijk dan.

Ondanks dat Pieter voor me vliegt voel ik me zo eenzaam af en toe. Hij heeft rare, lange werkdagen en is nooit op dezelfde tijd thuis. De laatste tijd wringt het ook tussen zijn baas en hem. En tussen zijn baas en mij. Het bedrijf is té snel gegroeid, iets wat de werknemers never nooit ten goede komt. Ik irriteer me mateloos.

 

Pieter is dus vaak enorm laat. Dat is op zich geen bezwaar, als ik het maar een beetje weet van tevoren. Pieter lijkt zelf niets meer te weten. Op elke vraag die ik stel is het antwoord: ik weet het niet, of, ik kan er ook niks aan doen, of ook een goeie: ik heb hier ook niet voor gekozen.

Gek word ik als hij zegt: ja maar jij bent zwanger dus ik wil graag alles zo goed mogelijk doen...

 

Waarom moet dat nu anders dan voorheen? Vijf jaar zijn we samen en ineens, nu ik zwanger ben, verandert meneer in een halve gare. Hij denkt alleen nog maar voor mij. Ik kan prima zelf denken! ik ben wel zwanger maar niet gehandicapt! Ik wil een man die zegt: kom vrouw, we gaan lekker even weg. Of een man die zegt dat ik iets niet mag doen of mag kopen. Of van mijn part een man die me op tijd naar bed stuurt. Maar nee. Alles wat ik doe en zeg wordt goedgekeurd. Continue ben ik hem aan het sturen, terwijl ik met al die hormonen soms zelf niet weet wat goed voor MIJ is...

 

Hemeltjelief. Ik krijg het ook niet aan zijn verstand gepeuterd. Ik heb al 100x gezegd dat hij voor zichzelf moet denken. Dat hij Pieter is en niet Fabienne. Dat ik op hem ben gevallen en niet op een kloon van mezelf...

 

Pfff... Gek word ik er van. En hij maar zielig zijn. Wat doe ik dat hij zich zo gedraagt, heb ik hem gevraagd. Antwoord: ik weet het niet. Vraag: Wat is dan je probleem? Antwoord: Er is geen probleem. Vraag: Waarom doe je dan zo moeilijk? Antwoord: ik weet het niet.

 

Dit trek ik echt effe niet hoor.  

Het duurt even, maar ik ben er weer. Ik ben zooo ziek geweest. Tuurlijk was ik daar enigszins blij mee, maar het stelde me niet zo gerust als ik had gehoopt. Inmiddels is Gaviscon mijn beste vriendin. Met haar roze, vieze, dikke goedje houdt ze mijn maag in bedwang en de misselijkheid zakt af. De slaap nog niet. Intens moe ben ik.

 

Deze week krijgen we nog een echo en als dan alles goed is mag iedereen het weten. Deze week word ik 11 weken, dus dan kan het wel.

 

Spannend nog even. Verder weinig nieuws. Naast mijn werk en m'n bed zie en hoor ik weinig...

 

Tot gauw!  

 

Alles gaat goed. Echo, baby, alles.

Met mij... iets minder ;)

 

Hoera!

De tussenstand: moe, duizelig en een vreselijk wisselende eetlust.

Gelukkig nog steeds niet misselijk, wel soms wat “naar”.

Anderhalve week na de eerste euforie voel ik me prima. M’n buik lijkt op te zetten, ik ben nog steeds erg licht in mijn hoofd, ik heb wisselende pijntjes, dorst als een olifant en honger als een muis. Niks te klagen dus. Ik ben alleen wel dodelijk vermoeid. Het hele pinksterweekend heb ik geslapen als een os. Heerlijk. ’s Middags slapen, zeker een uur of drie en ’s avonds om acht uur roepen dat ik weer moe ben. Maar eerst nog wat eten! Ik heb alleen trek in vette hap, bruine bonen, sultana hartig en melk. Verder is het slecht gesteld met de eetlust. Durf, vanwege beestjes en onhygiëne, ook niet buiten de deur te gaan eten of eten te halen. Komt wel weer. Maar nu even niet. Koffie: Bah!

’s Ochtends eten is een crime. Ik ben gelukkig niet misselijk, maar echt honger heb ik ook niet. Brood gaat er amper in. Ik heb liever een plak kaas of worst of koekjes. Hartige snacks. Broodje kroket met extreem veel mosterd. Heerlijk. Pizza, je kunt me er voor wakker maken. Die grote, vette big Americans van dr. Oetker. Heerlijk. En melk. Ik ben gek op melk. Altijd geweest en het wordt steeds erger. En bruine bonen niet te vergeten! Oh, in alle varianten. Bruine bonen. Ik lust ze rauw. Nou ja, zo uit de pot dan. Ik hoor je gruwelen! Nee echt! Ik lust bruine bonen als pudding! Heerlijk. Oooh het water loopt me in de mond. Gisteren met dit hete weer lekker 2 borden bruine bonensoep met worst naar binnen gewerkt. Heerlijk. Daarna lekker slapen. Het liefst eet ik ’s avonds bruine bonen of macaroni. Met veel maggi. Ik kijk echt uit met zout, maar ik heb van mijzelf een lage bloeddruk en als ik warm (en zout) eet voel ik me wat beter daarna.

De eerste hysterie is voorbij. Vorige week flipte ik bijna. Van toxoplasmose (waarvan ik nu denk: “ach…”) tot het syndroom van down, van een miskraam tot een adhd kind. Alles passeerde de revue. Zelfs dacht ik dat m’n baarmoeder eruit zou vallen omdat ik even lekker met water had gespoeld, of dat m’n baarmoederslijm op zou lossen door de zalf die ik van de dokter kreeg tegen jeuk, of nog erger, dat m’n baarmoedermond zou verweken doordat ik met azijn had gedept (wondermiddel tegen jeuk als je geen zalf in huis hebt of het niet durft te gebruiken).  Het hoort er allemaal bij. Hysterische hormonen maken een zwangere vrouw tot een onredelijk en hysterisch mens.

Ben bij de huisarts geweest. Die schreef me zalf voor tegen de jeuk. In de bijsluiter stond dat de onschadelijkheid bij zwangerschap nooit was bewezen. O oh. Foute boel Maar toch, ik smeer het, mondjesmaat, alleen aan de buitenkant en ik neem aan dat die dokter weet waar hij mee bezig is. Zeker nadat ik wel 5 x vroeg of het “echt echt echt geen kwaad kon”.

Ik ben er rustig onder. Ik kijk uit naar volgende week. Dan is de echo. Ik probeer niet meer te flippen als ik aan de echo denk, maar probeer er met vol vertrouwen naar toe te leven. Het lukt aardig. J

Toxoplasmose. Voor diegene die niet weet wat het is: eitjes van een parasiet worden via kattenpoep verspreid en als jij, als zwangere vrouw, die eitjes in je lijf krijgt kan dat heel erg schadelijk zijn voor je kind.

 

Ok. Dat was even een samenvatting van alle internetpagina's die ik vandaag heb doorgespit.

Conclusie van de afgelopen weken; wij hebben jonge katten gehad. Die zijn niet meteen zindelijk en poepen weleens buiten de bak. Ik pak het op (met bergen wc papier en glorix doekjes) en gooi het weg. En nu. Nu ben ik hysterisch gaan zoeken naar wat toxoplasma en toxoplasmose is, doet en veroorzaakt.

 

Shit man.

 

Alles afgezocht. Ik kwam het volgende tegen dat ik even zal samenvatten. Ik heb mijn hele leven al katten. Ook kittens. Waarschijnlijk ben ik dan allang een keer besmet en kan, bij een huidige evt. besmetting, de parasiet niets meer aanrichten omdat ik immuun ben.   Tot zover gaat het erin. Toch de dokter gebeld. Kreeg de assistente. Die werd bijna boos. Of ik dat niet meer wilde doen bla bla bla. Ik vroeg nog braaf of ik me moest laten testen op infectie. Dat was niet nodig. Als ik besmet was had ik al klachten gehad. Ik was wel immuun, maar de baby niet.

Wat een antwoord. Wat kan ik ermee.

 

Paniek in de tent!

 

Weer zoeken. Nog meer zoeken. Oh. Eitjes zijn pas na 48 uur infectueus. Man, zolang lag die poep er nog niet. Ik heb keurig handjes gewassen. Ook een paar keer lelijke gele sorbo handschoenen aangedaan. Handen incluus handschoenen gewassen. Met zeep.

 

 Maar toch. Het knaagde aan me. Ik klampte een collega aan. Die beaamde wat ik al dacht voordat ik begon te hyperen: het kan dat je besmet raakt (als dat nu zo is en ik ben niet imuun krijg ik waarschijnlijk een miskraam), maar het hoeft niet. Als je goed je handen wast - besmetting gaat via je mond- nadat je de kat hebt geaaid, poep hebt geruimd, in de tuin hebt gewerkt -shit, heb ik ook gedaan, met blote handen- et cetera kan het allemaal niet zoveel kwaad.

 

Paniek. Alles moet nu schoon. Ik durf de knijpers tijdens het was ophangen niet meer in m'n mond vast te houden, want stel je voor dat de kat er overheen heeft gelopen. Ik durf niet meer fatsoenlijk de plee te schrobben, want stel je voor dat die eitjes daar nog zaten nadat ik de kittenpoep heb doorgespoeld. Oh My Gosh!

 

Panisch ben ik. Eet al een week braaf elke dag een appel. Ongeschild, ongewassen. Foute boel. Hysterisch word ik. Ik mag helemaal niks! Ik moet overal mee uitkijken. Ook al weet ik dat het allemaal best mee valt -in Afrika zijn ze zo onhygienisch en hebben ze een bevolkingsoverschot (niet over de gezondheid beginnen nu)- het maakt me bang. Vage antwoorden van de dokter. Mens, laat mij nou gewoon testen!!!

Ik heb vorige week de kattenbak vast gehad. Ik heb het tegen de assistente gezegd. Maar dat was geen reden om me zorgen te maken, als ik het nu maar niet meer doe.

 

,,Jij bent dan misschien immuun maar je baby niet." Overal staat dat als mama immuun is dat je het niet meer door kunt geven. Wat is het nou?

 

Gek word ik er van. Van mezelf. Van een ander zijn. Van niet helder kunnen denken. Ik voel me lichamelijk prima. Geestelijk... dat laat voorlopig nog te wensen over.

 

Wil de toxoplasmosedeskundige opstaan?