Toen onze oudste net een paar uur oud was, moest zij naar het ziekenhuis. We zijn daar een nachtje voor observatie gebleven. De volgende ochtend kon ik niet wachten om haar weer te zien. Ik sprong rond 6 uur m'n bed uit en strompelde naar de couveusekamer. Daar lag onze kleine druif al heerlijk te wachten op mij. In een plastic curverbakje, dat noemen ze in het ziekenhuis een wieg.  

 

Enigszins was ik bang dat ik haar niet meer zou herkennen na één nacht. Ik weet niet waarom. Ik voelde me enorm onzeker. Niemand had mij verteld dat moedergevoel moet groeien. Niemand. En waarom niet? Omdat mensen dat liever voor zichzelf houden. Mensen vertellen je liever over een roze wolk vol babygeluk dan over gebroken nachten, onzekerheid, tepelkloven, geen oergevoel en het missen van moedergevoel. Want stel je voor dat de ander denkt dat je een slechte ouder bent.

 

Toen de verpleegster vroeg of ik de moeder was van baby, keek ik eerst achterom. Ineens besefte ik me dat IK die moeder was waar zij het tegen had. Oeps... Op een drafje spoedde ik me naar de couveusekamer om te horen dat het allemaal zo goed ging met baby. Met een opkomende tepelkloof legde ik haar dapper aan. Borstvoeding is nou eenmaal het beste, vertellen ze je van de borstvoedingspolitie. En je wilt toch zeker alleen maar het beste voor je kind!? Wie ben jij dan om "nee" te zeggen? Toen ik zwanger was van de tweede, hoorde ik van een vriendin -die een borstvoedingsdag in 't ziekenhuis had gevolgd- dat ze haar verteld hadden dat je kanker kunt krijgen als je geen borstvoeding geeft. Oh nee, ze hadden het uiteraard positief gebracht: Je hebt minder kans op kanker als je borstvoeding geeft. Wel, lieve kijkbuiskinders, m'n broek zakte af en ik riep: Oh, dus zo palmen ze je in tegenwoordig!? Mijn collega ging nog een stapje verder en zei: Mijn schoonzus gaf altijd borstvoeding en kreeg mooi 2x borstkanker! Werkelijk waar, het ene zinnetje "Je wilt toch alleen maar het beste voor je kind" werkt als stroop op vliegen.

Ik had dat moedergevoel niet. Ik wilde niet de hele wereld vermoorden om het leven van mijn kind te behouden. Ik wist wel dat 't mijn kind was, maar ik voelde het niet. Het eeuwige liedje dat je oerkracht hebt om de bevalling te voltooien en dat je moedergevoel als een donderslag bij heldere hemel op komt zetten, heeft mij behoorlijk in de put gezet. Ik voelde me enorm schuldig dat ik het zo niet ervoer. Ik wist niet wat ik ermee moest, want stel je voor dat iemand erachter zou komen, dan zouden ze vast m'n dochter meenemen. Want wie wil er nou een moeder die zich niet jouw moeder voelt?

Dagenlang liep ik ermee rond. Niet wetende dat wat ik voelde doodnormaal is. Nu is doodnormaal wellicht een rare uitdrukking bij een geboorte, maar het is echt zo.

Eén van mijn vriendinnen had eerder een keizersnede ondergaan. Ik vroeg haar of zij zich meteen moeder voelde. Ze antwoordde: Ik keek naar dat curverbakje en dacht: Wie is dat kind?
Een zucht van verlichting. Ik was dus niet de enige. Voorzichtig informeerde ik bij andere vriendinnen, moeders, nichtjes. Allemaal hetzelfde antwoord: Ben je gek, dat duurde wel een maand of 9.

Zucht... gelukkig maar. Nieuwbakken moeders, voel je niet schuldig. Het is doodnormaal.

Heel leuk, dat wel. Maar dit keer niet in een all in resort, niet in een hotel, niet in een bungalow, nee zelfs niet in een stacaravan. We gaan met de sleurhut. We hebben een caravan gekocht. Ai...  

Dag Bram. Dag Sinterklaasje, dahaag, daahaaag.  

Ik weet niet wat nou erger is. Poep aan je kont of een man die je kind een krent met haar vindt. Ik kies toch maar voor de krent.  

Terug naar het begin. Thuisblijfmama. Met de Mama (magazine voor all faboulous mama's) in de tuin, glaasje drinken erbij, broekspijpen opgerold, de oudste bij oma en de jongste die slaapt (!!) kan ik het erg goed hebben. De was wappert, vanavond komt de thuiskapper en we eten spaghetti. Veel beter kan het toch niet worden lijkt me. Maar thuisblijven, ook op dagen dat het strotregent, alle spelletjes niet meer leuk zijn, er in plaats van was alleen maar strijk zichtbaar is, m'n stofdoek zich graag in laat ruilen voor de stofzuiger en de dweil, manlief overwerkt tot diep in de nacht en ik met een knetterharde koppijn naar Oprah kijk uit verveling? Nee. Bedankt.

 

 

Het is zo'n cliché, maar zoals zovaak met clichés is het waar. Het leven of een workin' mom is zwaar. Er zijn websites en boeken volgeschreven met het zware leven van werkende moeders. http://www.workingmom.com/ is zo'n voorbeeld hiervan.

 

Oké, laten we nu even heel eerlijk zijn: Het is niet altijd even relaxed om van huis naar het kinderdagverblijf, je werk, de bso, de voetbal, gym, de supermarkt en weer terug naar huis heen en weer te pendelen. Zo vergeet ik regelmatig te tanken, om dan vervolgens bij één van de laatste druppels benzine in mijn tank te denken: Shit, pinpas vergeten.

 

Zo had ik net na mijn verlof nogal last van gewenningsverschijnselen. Ik heb geen zware kwalen als geheugenverlies en tranen met tuiten gehad. Gelukkig niet. Maar toen ik net weer ging werken vergat ik mijn nieuwe pincode. Het was iets met 148 en daarvoor/ tussen/ achter stond een 0. Oké, je hebt een aantal pogingen, dus ik startte met de nul te verplaatsen van voor naar achter. Het lukte niet. Pas geblokkeerd. Dotje zat kou te lijden in de auto en ik stond zonder benzine, en met een geblokkeerde pinpas.

 

Op vrijdagen rust bij ons een vloek. Zo zaten we pas in de snijdende kou, terwijl ik om 07.40 uur met 100 km/uur naar huis scheurde. Het raam bleef open staan en wij waren inmiddels halverwege de route naar het kinderdagverblijf (kdv). Vloekend en tierend ben ik gekeerd om de rest van de dag thuis te werken.

 

Andere blunders op vrijdag: fles vergeten mee te geven; autopech; pincode kwijt; tijd vergeten; denken dat het zaterdag is en ga zo maar door.

Als de vrijdag voorbij is zijn we hier allemaal uitgeblust en gaan we geregeld zeer vroeg naar bed.

 

Dit geldt overigens niet alleen voor de vrijdag. Spitsuur is het ook op de andere dagen dat ik werk. Racen naar het kdv, naar het werk, om 16.55 uur de deur uitrennen om weer op tijd op het kdv te staan, eten koken, opruimen, badderen, tandenpoetsen, verhaaltje lezen, liedje zingen, en toen was er koffie.

 

Ik denk dat het voor alle werkende moeders heel herkenbaar is, dat je minstens 2x per dag de benen uit je lijf rent. Zeker moeders met een pittige baan - en dat zijn heust niet alleen de verpleegsters - die 's avonds redelijk uitgeteld zijn en dan nog een dagtaak op zich hebben wachten, zullen het beamen dat het best een sport is om alles op tijd en een beetje geregeld in bed te krijgen.  Ik heb het geluk dat mijn manneke en ik nogal van "het schema" zijn. Wij hebben Dotje vanaf dag 1 een schema gegeven. Oftewel, de kraamverzorgster riep wel 100x per dag dat RUST, REINHEID EN REGELMAAT het belangstrijkste in baby's leven was. Dat betekende een kraamtijd vol regeltjes - waar wij doodnerveus van werden - met weinig onverwacht bezoek en kroelmomenten, maar alles ging gepland. Slapen, voeden, verschonen. Alles ging op een bepaalde manier. En wij moesten vooral niet denken dat we daar vanaf mochten wijken. Zelfs de flesjes die je nodig hebt voor, tijdens en na het badderen lagen op een bepaalde volgorde en afstand van het aankleedkussen. Dit lijkt voor sommigen misschien ontzettend beklemmend, zo'n Clivia die heel de dag met de matteklopper achter je aanloopt, maar het resultaat mag er wezen. Dotje sliep met 5 of 6 weken al door, kan haar dagindeling dromen, is daardoor een heel rustig kindje dat het liefste in haar eigen bedje slaapt en niet in de box, de wipper, op de grond of bij de buurvrouw. Wij vinden: slapen doe je in bed, niet op de bank, de box of in mama's armen. Nee, slapen doe je in bed. Dotje is dus nooit aan 't zagen als ze naar bed moet. Ze sliep in het begin bijna 24 uur per dag en kan er nu, 10 maanden later, nog steeds wat van! Ze is relaxed, haar bed is haar beste vriend. Ze slaapt ook al sinds geboorte in een slaapzak en zonder slaapzak slaapt ze dus ook niet.

 

Wij zien het als voordeel dat Dotje zo'n automatisch programma heeft. Het is soms ook lastig, als dingen uitlopen of er ineens bezoek op de stoep staat. Desondanks proberen we het schema aan te houden zoals wij dat alledrie gewend zijn. Het werkt voor ons. Dotje is altijd en overal lief en zoet. Zit natuurlijk ook in het kind zelf. Maar ze heeft regelmaat. En dat werkt dus positief uit op de rest.

 

De werkdagen zijn dus hectisch, maar om er nou boeken vol van te schrijven lijkt me een beetje té. Normaal gesproken groei je er een beetje in. Ook ik moest wennen, maar tranen met tuiten op mijn eerste werkdag na het verlof... nee. Ik was blij dat ik weer even gewoon Faab kon zijn. Gewoon mezelf. Vrouw, collega, meisje. Niet mama. Niet de moeder van Dotje. De moeder die het gesprekje met de kassajuffrouw het hoogtepunt van de dag vond. De moeder die urenlang kon vertellen over een wandeling van 20 minuten. Ik was er behoorlijk klaar mee. Werken is goed voor je, ook als je moeder bent. Juist als je moeder bent. Het vrijwillig verkleinen van je wereld kan nooit goed zijn voor een mens. Maar goed, ieder z'n ding natuurlijk.

 

Eenmaal op kantoor - ik ben inmiddels office manager - lagen de zakdoeken klaar. Heel lief, maar eigenlijk wilde ik trakteren omdat ik weer terug was op de zaak. Na nog geen minuut was alles weer vertrouwd. De angst dat alles en iedereen veranderd was bleek totaal ongegrond te zijn. Alles was in die 4 maanden bij het oude gebleven en ik was blij. Heel blij. Back in business. Eerst ben ik begonnen met uitgebreid bijpraten met alle relaties die mij hadden gemist. Heerlijk!

 

Power to the workin' moms. Despite of all websites I only got 1 tip for y'all: Wees jezelf, doe wat je goed dunkt en volg je hart! Dan komt het allemaal wel goed. Zelfs met kapotte auto's, vergeten flessen en niet werkende pinpassen in je buurt!